Ik zag vooral een ondernemer die geleefd wordt.
Waarvan ik eigenlijk al voelde: hier kan ik echt iets betekenen.

Ik heb hem gewoon laten vertellen.

Hoe zijn dagen eruitzien.
Wat er allemaal tussendoor komt.
Dat hij ’s nachts soms wakker schiet en begint te piekeren over van alles en nog wat.

Hij was er ook van overtuigd dat ik hem niet kon helpen.
Want “in zijn sector werkt dat niet, dat gedoe met structuur en planning”.
(ik hoor dat wel vaker 🙂)

En dan vroeg hij: “En wat doe jij eigenlijk precies?”

Pas dan ben ik beginnen vertellen.
Niet over wat ik vandaag doe.
Maar over waar ik vandaan kom.

Mijn bancaire verleden.
Dat ik weet wat het is om klanten te bedienen, resultaten te halen
en ondertussen toch ergens je leven in balans proberen houden.

En daar draaide het gesprek.

Plots was er interesse.
Hij begon vragen te stellen.
De weerstand was zo goed als weg.

Ondertussen is hij gestart.
We hebben al drie sessies achter de rug.

Ik geef toe, voor die eerste sessie had ik zelf ook wat spanning.
Maar dat was eigenlijk snel weg.

Na die eerste sessie zei hij:
“Ik heb nu al zoveel meer rust. Gewoon omdat ik overzicht heb en weet hoe ik alles kan bijhouden. Dat voelt echt als een verademing.”